İBRAHİMTES DER Kİ ....

Kışın yeni yeni yüz gösterdiği kah gidip kah özlemle geri döndüğü şu dönemde tarih 19 Şubat Perşembe, kendi kendime nezle teşhişi koyduğum geçici hastalığımla ve bu hastalığı yorgunluk destek paketiyle perçinleyen işimle hayati serüvenime devam ediyordum ve bırden cumartesi günü bir konserimin olduğu aklıma geldi. İrkildim , kendime geldim ( ve çok abarttım ) sesimin yerine gelmesi için bir yandan dua ederken bir yandan hazırlıklar için geç kaldığımı farkettim ve saolsun babacığımın yarıdmı benı bıraz dinlendirdi... Ve akşamdı günün tüm yorgunluğu çokmüş otobüste yarı uykulu yarı uyanık bır halde geleceğimi,geleceğin Türkiyesini ve geleceğin Türkiyesindeki insanları düşündüm. Mesela otobüste ayağıma basıp ta özür dilemeyen "hödük"ü... Yada oturmak için gençlerin gözlerine bakan yaşlı kadını ve genç olup hatta çoğunun üniversite mezunu olduğunu düşündüğüm "kalas" ları ... Kendimle kıyasladım ya fark attım ya fark edildim yada fark yedim ama ben "ben"dim ve düşünen kimliğimle bakıyordum...
Derken hissettiğimi mi sorgulayım ? Yoksa sorguladığımı mı hissedeyim ? yanılgısına dalmışken aklıma Descartes in "Düşünüyorum o halde varım" teorisi geldi ve bende İbrahimtes olarak "Hissediyorum o halde varım dedim" ve hissettiğimi sorgulamam gerektiğini anladım.
Çünkü insanı bence insan yapam histi. Sevmek,aşık olmak, karşı gelmek, direnmek,alıkoymak,kin kusmak,hakaret etmek,tevazu göstermek,beste yapmak,şarkı söylemek,şiir yazmak v.b. gibi vezir yahut rezil eden durumların hepsi "his" sin reaksiyonlarıdır. Ve bu reaksiyonları sorgulamak seni düştüğün rezil durumdan yada yükseldiğin vezir durumundan bir gidişata ve elde ettiğin konumda sabit kalıp kalmamana götürür.
Aslında bu tarz soruları sorabilmek için hissetmek yada ne bileyim his kavramını bilen insanlarla paylaşmak gerek ki ancak ve ancak seni aynı pencereden baktığına inandığın insalanr anlasın. Benim şu anda sadece bir kapı aralığından gördüğüm ve fazlasını hissettiğim güneşin sevindirici ve mutlu eden yüzü gibi ...